Het wordt zo langzamerhand een obsessie voor me waar ik maar geen vat op kan krijgen. Laat staan dat ik het kan begrijpen. Koekjes en kandidaten. Twee dingen die vreemd genoeg niet samen gaan. En ik heb er werkelijk waar geen flauw benul van waarom.

Het begon me pas op te vallen nadat ik na elk gesprek het lege kopje koffie van een kandidaat terug bracht naar de keuken. Het koekje nog onaangebroken in het papierwikkeltje. En niet één keer hoor, maar -en ik heb het bijgehouden- van de 10 kandidaten eten er gemiddeld 9 hun koekje niet op en dat is op z’n zachtst gezegd toch merkwaardig te noemen. Kijkend naar mijzelf kan ik kan me nog herinneren dat wanneer ik op gesprek moest komen het koekje binnen de 2 minuten weg was. Hap-slik-weg zeg maar! Was ik dan een zeldzaamheid?

Maar waarom?

Er zijn twee redenen die ik kan bedenken waar een kandidaat niet een koekje eet. De eerste reden kan zijn dat de zenuwen parten spelen. Het is immers toch altijd weer een spannende bedoeling, zo’n sollicitatiegesprek. Droge keel met een droog koekje is een gegarandeerde gratis zandstraal behandeling voor de interviewer. Hoewel ik mijn kandidaten altijd met respect behandel en ze meer dan genoeg op hun gemak laat voelen, besluiten ze gewoon niet voor het koekje te gaan.

Reden nummert twee is het koekje zelf. We maken gebruik van kanjers. En dat is niet zonder reden; het is immers toch fijn dat een kandidaat bij voorbaat al een kanjer genoemd wordt? Kanjers zijn kleine choco karamel stroopwafeltjes en zijn erg lekker. Zou dit dan het probleem zijn? De chocolade? Ik bedoel; als je zo’n koekje eet als kandidaat, dan heb je er niets aan als de interviewer tegen een mond vol chocolade aankijkt, toch?

Iemand een suggestie?